Wijnblog Corsica – Het eiland van de schoonheid

Wanneer we voorafgaand aan onze reis aan vrienden en familie vertellen dat we naar Corsica gaan, reageren de meesten verrast en een enkeling vraagt zelfs waar het ligt… Corsica is duidelijk geen voor de hand liggende vakantiebestemming voor Nederlanders, maar oh wat is dat zonde! Het eiland ligt op amper 2 uur vliegen vanaf Rotterdam en heeft zoveel moois te bieden; van stranden en idyllische stadjes tot bergen en natuurparken, en van cultuur en historie tot zalig eten en prachtige wijnen. Geen wonder dat de bijnaam van het eiland Île de Beauté (het eiland van de schoonheid) is. En ondanks dat het heel fijn is om geen Nederlanders tegen te komen op vakantie, zouden we niemand deze pracht en praal willen ontnemen, en dikke kans dat je al tijdens het lezen van deze blog je tickets boekt.

Corsica is een eiland in de Middellandse zee en officieel onderdeel van Frankrijk. Tot eind vorige eeuw was het eiland één van de 18 Franse regio’s, maar vanaf 1991 kreeg het een speciale status binnen de Franse republiek als “Collectivité territoriale de Corse”, met meer autonomie dan de regio’s op het vaste land. De onafhankelijkheidsstrijd speelt tot op de dag van vandaag een grote rol op het eiland, waarbij een groot deel van de 350.000 inwoners zich meer Corsicaans voelt dan Frans, en erkenning wil voor hun eigen cultuur en taal, en meer zeggenschap wil over binnen- en buiten(ei)landse zaken. Je ziet bijvoorbeeld veel bewegwijzering in zowel Frans als Corsicaans (in feite Toscaans met Franse invloeden).

Aan het eind van onze vakantie werden we zelf ook nog even onderdeel van deze onafhankelijkheidsstrijd, toen het personeel in samenwerking met de vakbonden in de havens en op de vliegvelden in staking ging naar aanleiding van plannen om diezelfde havens en vliegvelden te privatiseren en het beheer in handen te leggen van internationale corporaties. Even leek het dat we vast zouden komen te zitten op het eiland voor onbepaalde tijd, maar gelukkig werd de staking op tijd beëindigd en konden we met slechts een uurtje vertraging toch nog terug naar Nederland.

Corsica is ook het land van Napoleon Bonaparte, voormalig keizer van Frankrijk. Hij werd geboren in de stad Ajaccio in een Toscaanse adellijke familie, toen Corsica nog onderdeel was van de Republiek Genua. Ondanks dat Napoleon Corsica verliet op zijn negende om in Frankrijk te gaan studeren, en later deelnam aan de inlijving van Corsica bij Frankrijk in 1768, is hij zich altijd Corsicaan blijven voelen en bleef ook hij strijden voor onafhankelijkheid voor zijn geboorteland.

Corsica wordt opgedeeld in twee delen, Haute-Corse waarvan Bastia de hoofdstad is, en Corse-du-Sud, met Ajaccio als hoofdstad. De economie van het eiland wordt grotendeels gedreven door wijnbouw en schapen- en geitenteelt, maar ook toerisme is een belangrijke inkomstenbron voor Corsica. Ieder jaar doen miljoenen toeristen Corsica aan, waarvan de meesten in de zomermaanden, maar door het bijzonder bergachtige karakter van het eiland, met het hoogstgelegen punt op 2706 meter, is het ook geschikt voor wintersport! Het grootste gedeelde van de wijn die Corsica produceert wordt dan ook gedronken door de eigen bevolking of door de vele toeristen die het eiland jaarlijks aandoen. Maar een klein deel wordt geëxporteerd, waarvan weer het grootste deel naar Frankrijk, en ook Amerika.

Corsica heeft een gematigd mediterraan klimaat met warme droge zomers en koele natte winters. De gemiddelde maximumtemperatuur in de zomer is 30 graden en in de winter zakt het naar 15 graden. Dat wil zeggen, aan de kust, want in het bergachtige gedeelte van het eiland kan het flink kouder zijn en heerst er meer een Alpen klimaat met meer regenval dan aan de kust en in de winter sneeuw op de bergtoppen.

Corsica is uitermate geschikt voor wijnbouw door het veelzijdige karakter van het eiland en het gunstige klimaat. Dankzij de verschillende soorten winden die vanuit alle hoeken over het eiland waaien is de ziektedruk laag en is biologisch en biodynamische wijnbouw min of meer de standaard. De wijnbouw vindt vooral in de kustgebieden plaats. Op 7000 hectare wordt per jaar ongeveer 300.000 hectoliter wijn geproduceerd, waarvan 100.000 hectoliter AOC en 200.000 hectoliter Vin de Pays.

Corsica kent 8 AOC’s:

1. Vin de Corse (regio appellatie)
2. Patrimonio (cru appellatie)
3. Ajaccio (cru appellatie)
4. Vin de Corse Calvi (village appellatie)
5. Vin de Corse Sartène (village appellatie)
6. Vin de Corse Figari (village appellatie)
7. Vin de Corse Porto-Vecchio (village appellatie)
8. Vin des Coteaux du Cap Corse (village appellatie)
9. Muscat du Cap Corse (vin doux naturel appellatie)

Door de vele hoogteverschillen op Corsica, onderdeel van de geologische bergketens die ook de Alpen hebben gevormd, zijn er veel valleien met kleine percelen waar de druiven goed kunnen groeien. Dezelfde geologische ontwikkeling van het eiland leidt ook tot een rijke variëteit aan bodemsoorten, van kalk/klei bodems en alluviale afzettingen met leisteen, tot grotendeels verweerde en deels vulkanische granietbodems en schist (een kleirijke en in laagjes opgebouwde zeebodem die onder druk, hitte en tijd, gekristalliseerd is). In combinatie met de grote hoeveelheid inheemse druiven die Corsica rijk is, produceert het eindelijk verrassende en ook hoge kwaliteit wijnen.

Corsica kent maar liefst 33 druivensoorten, waarvan de volgende 8 de bekendsten zijn:

1. Niellucciu (rood)
2. Sciaccarellu (rood)
3. Vermentinu (wit)
4. Aleaticu (rood)
5. Biancu Gentile (wit)
6. Minustellu (rood)
7. Genovese (wit)
8. Muscat Petits Grains (wit)

Zoals gezegd waren we met het vliegtuig naar Corsica, waardoor we helaas geen achterbak konden volladen met al die prachtige wijnen die we tijdens onze trip proefden. Toch kregen we het voor elkaar om nog 7 wijnen te verstoppen in onze koffer, tegen een kleine betaling aan de vliegtuigmaatschappij, zodat we ook thuis nog kunnen nagenieten.

De eerste dag was een reisdag en na aankomst op het vliegveld van Bastia om 19.30 uur, pikten we de huurauto op en reden we naar Hotel Alivi in Bastia, de hoofdstad van Haute-Corse. Die avond aten we in het hotel-restaurant, waar we ook onze eerste Corsicaanse wijn dronken, een 2023 blend van 85% Vermentinu en 15% Biancu Gentile van Domaine Vetriccie, gesitueerd aan de oostkust van Corsica. Het was onze missie om de gehele reis enkel lokale wijnen te drinken om zo Corsica als wijnland goed te leren kennen, en deze elegante en expressieve witte wijn met tonen van citrus en witte bloemen was een uitstekend begin!

De volgende ochtend genoten we van een lekker ontbijtje met uitzicht over zee, waarna we de koffers weer in de auto gooiden en op pad gingen. Het was slechts een half uurtje rijden naar het wijngebied Patrimonio en het was alleen al een genot om naar en door het gebied heen te rijden, met al z’n bergen, valleien, schattige wijndorpjes en wijngaarden zo ver als je kunt kijken. We stopten voor een proeverij bij Domaine Orenga de Gaffory, een biologische wijnmaker die de authenticiteit van Corsica in z’n wijnen laat terugkomen.

De wijngaard, omgeven door bergruggen, geniet van een grote hoeveelheid zonuren en van verfrissende verkoeling door de zeebries vanuit Saint-Florent, wat je duidelijk terug proeft in de wijn. We proefden alle wijnen, van wit, rosé en rood, tot Muscat du Cap Corse dessertwijnen van Muscat á Petits Grains, en zelfs een versterkte likeurwijn gemaakt van de Aléatico druif. Wat er vooral uitsprong was de sterk aanwezige ziltigheid in de wijn, afkomstig van de kalkrijke bodem en de zeewind, maar ook de kracht en expressiviteit van de wijnen, met name de gerijpte wijnen gaven prachtige tonen van gekonfijt en gedroogd fruit.

De 2022 Scala Santa rode wijn was onze favoriet, gemaakt van 80% Minustellu en 20% Niellucciu. Het is een “Vins Sans Indication Geographique (VSIG)”, een wijn zonder geografische indicatie, vaak door wijnmakers gebruikt voor heel persoonlijke cuvées met inheemse druivensoorten die niet binnen de AOC richtlijnen vallen, wat het geval is bij de Minustellu druif. Dit oude Corsicaanse druivenras geeft veel kleur aan de wijn en zowel frisse fruitige als kruidige tonen, en in combinatie met de Niellucciu druif die typisch is voor Patrimonio, maakt het een krachtige, aromatische wijn met fluweelzachte tannine.

Na nog een mooi uitzichtpunt bezocht te hebben, streken we neer aan de haven in Saint-Florent voor een “natte lunch” bij Mamo La Tablée. We aten hier onder andere het typisch Corsicaanse gerecht “beignet au brocciu” een soort kaaskroketje gemaakt van Corsicaanse schapenkaas, en we dronken een fantastische 2023 Vermentinu van Clos de Bernardi, een gastronomische, zachte en volle witte wijn met tonen van witte bloemen, rijp steenfruit, mineraliteit en een vleugje honing. Clos Bernardi ligt eveneens in Patrimonio, de wijn is biologisch gemaakt en gaat perfect samen met de milde, zachte en ietszoete brocciu.

Na de lunch vertrokken we richting Corte, het bergachtige binnenland van Corsica. Hier slenterden we door de straatjes, bezochten we de citadel, en streken we uiteindelijk neer bij A Casa Nova voor een apéro. We dronken hier een waanzinnige rode wijn van Clos D’Alzeto, een wijnmaker uit de omgeving van Ajaccio, de hoofdstad van Corse-du-Sud. De wijn is een blend van 80% Sciaccarello en 20% Nielluccio, afkomstig van wijnstokken van 40 jaar oud, groeiend op een overwegend granieten bodem. Door rijping op eikenhouten vaten van 6000 liter gedurende 12 maanden, heeft de wijn niet alleen aroma’s van rijp donker fruit en subtiele specerijen, maar ook vanille en rook. Een prachtige wijn met rijpingspotentieel!

Die avond eten we een heerlijke pizza bij Restaurant De La Place in het dorpje Venaco, en drinken we een typische Corsicaanse cocktail, de Capo’Spritz, gemaakt van 1/3 Cap Corse Mattei, een likeur afkomstig van het schiereiland Cap Corse, en 2/3 mousserende wijn gemaakt van de Muscat druif. We checken daarna in bij Hotel U Frascone, een allerschattigst boetiekhotel met waanzinnig uitzicht over de bergen van Corsica.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel is het tijd voor onze eerste hike! We kiezen voor de wandeling door de kloof van Tavignano naar de Rossolinu brug, een prachtige en toch ook wel uitdagende hike die in ons geval 6 uur duurde (anders dan de 4 uur die Komoot aangeeft), weliswaar inclusief enkele korte pauzes en een snelle verfrissende duik in het ijskoude bergwater onder de Rossolinu brug. Uitgeput maar voldaan keren we in de namiddag terug bij onze auto en beginnen we aan onze autorit richting Calvi.

Na het inchecken bij Hotel Il Tramonto en een heerlijke warme douche op onze verzuurde spieren, rijden we naar restaurant La Table by La Villa, een door Michelin getipt restaurant, maar in de praktijk een flinke teleurstelling. Het restaurant behoort tot het 5-sterren hotel La Villa en doet zich voor als een fine dining restaurant met de allure van één of meer Michelin sterren, maar zowel de experience als het eten en de wijnen kunnen daar niet aan tippen, en het is de aanzienlijk hoge rekening dan ook absoluut niet waard.

De volgende ochtend na het ontbijt, pakken we de auto en gaan we op onderzoek uit in de wijnregio Calvi. Onze eerste stop is bij Domaine D’Alzipratu, een wijnhuis dat we ontdekten tijdens ons sterrendiner bij Fontevraud op onze wijnreis door de Loire, waar één van de gangen werd gecombineerd met hun Cismonte, een prachtige witte wijn die perfect samenging met het visgerecht aldaar. Het was dus vanzelfsprekend dat we dit huis zouden bezoeken tijdens onze reis op Corsica, en dat stelde niet teleur!

Het wijngoed bevindt zich tussen de voetheuvels van Monte-Grossu, een berg van 1937 meter hoog, en de zee, en de druiven profiteren van deze contrasterende klimaten, met veel warmte maar tegelijkertijd ook regen, en wind. Ze werken volledig biologisch en maken gebruik van verschillende soorten rijpingstechnieken, variërend van RVS en beton, tot eiken- en acaciahouten vaten en terracotta potten. Gecombineerd met verschillende druiven en verschillend terroir, voornamelijk graniet en colluvium, maken ze verrassende wijnen.

Verpletterd door de “Soale”, een prachtige rode wijn, konden we niet anders dan deze mee naar huis nemen. De wijn is vernoemd naar een perceel waar vroeger een kudde schapen leefde om de vegetatie onder controle te houden en waar sinds jaren de Sciaccarellu druif staat aangeplant. De oude stokken geven druiven met een dikke, rijpe schil wat langdurige extractie toelaat tijdens de vinificatie. Met 36 maanden rijping op eikenhout, heeft de wijn een krachtige, volle structuur met behoudt van zijn aromatische karakter, met tonen van rijp rood en zwart fruit, tabak en ook een vleugje amandel en karamel.

Van Domaine D’Alzipratu kregen we de tip om ook even langs de gaan bij Clos Culombu, wát een goede tip! Het was handen-en-voeten-werk met twee Franse oudere dames die ons alle wijnen lieten proeven en totaal geen Engels konden, maar de wijnen spraken voor zich! Dit wijngoed bevindt zich tussen de bergen en de zee en hun 140 hectare landgoed omvat zowel wijnranken als olijfbomen, eikenbomen en weilanden waar koeien grazen. De bodem is overwegend graniet, maar ook meer zand, leem, klei en alluvium in de voetheuvels en op de vlaktes richting de kust door geleidelijke afbraak en afzetting vanuit de bergen. De Niellucciu, Sciaccarellu en Vermentinu druiven zijn dominant op het domein en de wijnbouw is volledig biodynamisch. In de wijnkelder wordt vooral gebruik gemaakt van RVS en Toscaanse terracotta en zandstenen amfora, maar ook deels eikenhout.

We proefden zo goed als alle wijnen, maar sloegen steil achterover van de Ribbe Rosse Blanc en de Ribbe Rosse Rouge, vernoemd naar de rode kleur van de voetheuvels bestaande uit klei, leem en alluvium. De witte wijn is gemaakt van Vermentinu, en zowel de fermentatie als de 12 maanden rijping vindt plaats in 500 liter eikenhouten vaten. De rode wijn is gemaakt van een blend van handgeplukte Niellucciu en Sciaccarellu druiven, die koude inweking ondergaan en daarna vergisten in RVS op de droesem gedurende 2 maanden. Rijping vindt vervolgens plaats in 500 liter eikenhouten vaten gedurende 12 maanden. Beide flessen gingen mee naar huis, want die waren té goed om achter te laten.

De rest van de dag stond in het teken van het verkennen van het stadje Calvi, met een lunch bij het schattige Café Moretti met prachtig uitzicht over de haven van Calvi, en later op de middag een moment van bezinning op het prachtige strand “Plage de Sainte Restitude”. Na een verfrissende douche aten we die avond bij U Fanale, een super leuk restaurant in Calvi, waar je “Nustrale” van het spit kan eten, een typisch Corsicaans klein zwart varkentje. We dronken hierbij de Pumonte van Domaine D’Alzipratu en waren voor even in de zevende hemel. De kastanje cake, nog zoiets typisch Corsicaans, was de kers op de taart en volledig verzadigd keerden we terug naar ons hotel en doken we ons bed in.

Na al dat lekkere eten en die zalige wijn, was het op dag 4 weer tijd voor een hike. Deze keer kozen we de hike naar Girolata, een dorpje dat alleen te bereiken is per boot of te voet. Het dorpje is bekend van het verhaal over piraat Turgut Reis die daar gevangen werd genomen door de vloot van Genua, waarna er een klein fort gebouwd werd dat het dorpje en de haven vanaf dat moment moest beschermen tegen vijandelijke schepen en piraten. De hike er naartoe is niet mis, maar de vergezichten zijn het absoluut waard. Je kunt op twee manieren naar het dropje hiken, over de berg heen (wat wij deden) en om de berg heen (de route van de voormalige postbode). Je kunt er ook voor kiezen om op de terugweg een deel met de veerboot te doen, voor weer een andere kijk op de omgeving.

En dat laatste hebben we geweten… nadat we het dorpje bereikt hadden en er van een heerlijk bord pasta met geitenkaas genoten hadden bij Le Cormoran, stapten we op het veerbootje naar de overkant. Echter viel de motor van het bootje uit midden op zee, met toch best hoge golven en scherpe kliffen die met iedere golf dichterbij kwamen. Godzijdank kwam een klein zodiac bootje ons snel helpen door ons terug te slepen naar het haventje, waar we vervolgens konden overstappen op een grotere en stevigere boot die ons wel heelhuids naar de overkant bracht. Wat een avontuur! En alsof dat niet genoeg was, wachtte ons bij het aanmeren nog een helse steile klim terug naar de auto, iets waar we niet helemaal op voorbereid waren. Dus totaal gesloopt stapten we uiteindelijk weer in de auto, vastbesloten ergens een geweldige fles wijn te scoren als beloning voor de effort.

In Porto, een klein kustplaatsje op een half uurtje rijden vanaf Girolata, streken we neer voor een glas Champagne, om te proosten op het feit dat we nog leefden. We genoten van een heerlijke charcuterieplank met lokale Corsicaanse vleeswaren en kwamen weer helemaal bij.

Vervolgens reden we door richting Piana, waar ons volgende hotel was, en onderweg kregen we nog een cadeautje van moeder natuur in de vorm van de beroemde Calanches de Piana tijdens Golden Hour. Wauw! De rode rotsformaties die overdag al bewonderingswaardig zijn kleuren tijdens Golden Hour volledig goud en het effect was waanzinnig! We hebben minutenlang met open mond staan kijken en genieten. Niet verrassend dat dit deel van het eiland op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat.

Na een dag vol highlights streken we die avond neer bij Le Josephine, in Piana. Een super mooi restaurant met vriendelijk personeel, uitzicht over de Golf van Porto en waanzinnig lekker eten en heerlijke wijn voor een zachte prijs. We dronken er een 2023 Alfieri Polidori Blanc van Domaine San Micheli uit wijnregio Sartène, gemaakt van Vermentinu. De wijngaard ligt op granieten bodem en het klimaat is er droog en warm. De wijnbouw is traditioneel en grotendeels handmatig, met zo min mogelijk interventies door de wijnmaker. De Alfieri Polidori is een eerbetoon aan de voorouders van de familie, wordt gemaakt van handgeplukte druiven van specifiek geselecteerde percelen, en ondergaat rijping op zowel beton als hout. Het geeft de witte wijn een goudgele kleur en een boeket aan aroma’s van acacia en affodil, naast tonen van wit en geel fruit, brioche, boter, honing en vanille. Hij ging zalig samen met zowel de rode tonijn tataki als met de gele curry met kip.

Na een Petit Dejeuner in het dorpje Piana, stapten we in de auto en reden we de kustroute richting Ajaccio. Onderweg deden we Domaine de la Sorba aan voor een proeverij, om ook kennis te maken met de Ajaccio wijnregio. De Ajaccio wijnregio geniet de meeste zonuren van heel Frankrijk, inclusief het vaste land, maar wordt in balans gehouden door de zeebries. De bodem kenmerkt zich vooral door klei en graniet, je vindt de alleroudste steenlagen van Corsica in deze regio, wat de wijnen veel elegantie en structuur geeft. De Sciaccarello druif is het vlaggenschip van de regio en met name de rosé wijnen zijn hier bijzonder interessant.

Bij Domaine de la Sorba staat André Musso ons te woord en vertelt uitgebreid over alle wijnen en wijnmaaktechnieken. Hij heeft zijn opleiding gevolgd in Bordeaux en heeft daarna ervaring opgedaan in zowel Californië en Australië. Na terugkomst blies hij het wijnbedrijf nieuw leven in, werd er een nieuwe wijnmakerij gebouwd en maakten ze de omslag naar volledig biologische wijnbouw. We proefden verschillende soorten wijnen, en drie ervan stolen ons hart en namen we mee naar huis:

1. de “Fior di Malvasia”, gemaakt van 100% Vermentinu, vergist in RVS met daarna nog 4 maanden rijping in oude eikenhouten Sautern vaten uit de Bordeaux
2. de “Louis Musso & Fils Rosé”, gemaakt van een blend van 80% Sciaccarello en 20% Grenache, vergist in RVS sur lie met regelmatige bâtonnage
3. de “Cuvée Sebastianu Costa”, gemaakt van een blend van 60% Sciaccarello en 40% Niellucciu afkomstig van oude stokken, met vergisting in betonnen vaten, waarna de wijn nog 12 maanden rijpt op licht-getoaste eikenhouten vaten uit de Bourgogne

Met slechts 10 hectare en 30.000 flessen per jaar is het een kleine speler, maar wat een gave wijnen en, wat een feestje voor wijnliefhebbers als wij! André gaf ons op de valreep ook nog een goede tip voor een restaurant in Ajaccio die avond, waar we niet geheel toevallig zijn wijnen konden drinken! Dus nadat we ingecheckt waren in Hotel du Golfe, en een rondje hadden gedaan door het charmante centrum van Ajaccio, namen we plaats bij Restaurant Prova. Het sfeervolle restaurant biedt een shared dining concept, waardoor we verschillende overheerlijke gerechtjes konden proeven terwijl we genoten van de gastronomische “Louis Musso & Fils Rosé” die we eerder die dag proefden bij Domaine de la Sorba. Puur genot!

De volgende ochtend genoten we weer van een Petit Dejeuner in het zonnetje, waarna we nog een cultureel bezoekje brachten aan het geboortehuis van Napoleon Bonaparte, en een rondje deden over de zondagmarkt. Die middag doken we weer in de auto, op weg naar onze volgende bestemming: Bonifacio, een prachtig stadje, uniek gelegen bovenop een torenhoge steile klif. Waanzin! Na een kort bezoekje aan het oude centrum aan het eind van de middag, was het alweer tijd voor het diner. We aten bij Restaurant Genovese, prachtig en uniek gesitueerd in een oude citadel, maar dit stond in schril contrast met de matige kwaliteit van het eten en de service, en was het geld niet waard. Deze kun je dus overslaan!

De volgende ochtend was het uiteraard weer tijd voor een hike! We liepen vanaf Bonifacio naar Capo Pertusato, het zuidelijkste puntje van Corsica, via een wandelpad bovenop een klif vanuit waar je geweldig uitzicht had op het oude centrum van Bonifacio. Ook Capo Pertusato stelde niet teleur, met als kers op de taart de “Grotte de Saint Antoine”, een prachtige uitholling in de klif, en “Plage de Saint Antoine”, met helderblauw water en uitzicht op Sardinië. Onderweg kom je een leuke foodtruck tegen (“Les Bouches de Bonifacio”) waar je waanzinnige burgers kunt eten, de perfecte brandstof voor een stevige klifwandeling!

De middag brachten we door op “Plage de Rondinara”, een prachtige baai in de vorm van een halve maan, met helderblauw water en wit zand. Er zit een leuke beach club in de baai genaamd “Chez Ange” waar je ligbedjes kunt huren en iets kunt drinken en/of eten. Nadat de zon onder was gegaan, pakten we weer de auto en reden we richting Porto-Vecchio, onze volgende bestemming. We checkten in bij Hotel Le Mistral, het beste hotel waar we tijdens deze reis zouden verblijven, en gelukkig zouden we daar maar liefst 3 nachten blijven om zo goed de omgeving te kunnen verkennen.

We aten die avond bij La Table de Nathalie, een geweldig lekker Frans restaurant met een twist, waarbij alle ingrediënten super vers zijn en je je bord en je vingers wil aflikken. Als aperitief kregen we toast met zalmrilette, als voorgerecht namen we de typische Franse gerechtjes foie gras en l’oeuf parfait, en als hoofdgerecht deelden we de lamsbout. We dronken hierbij de Ribbe Rosse Blanc die we eerder bij Clos Culombu proefden, wat een genot! Als afsluiting namen we als toetje de French toast met huisgemaakte chocoladesaus geïnspireerd op Nutella, en ook dat was weer hemels! Dikke aanrader dit restaurant!

Nadat we genoten hadden van het fantastische ontbijt van Hotel Le Mistral, maakten we een rondje door het oude centrum en het haventje van Porto-Vecchio. In de middag streken we neer bij “Plage de Santa Giulia”, waar je je op de Seychellen waant met het helderblauwe water, het witte zand en het uitzicht op de bergen. We huurden ligbedjes bij Parad’isula Santa Giulia waar je ook wat kunt eten en drinken.

Na een heerlijke douche in het hotel, wandelden we het oude centrum van Port-Vecchio in en streken we neer bij wijnbar “A Cantina di l’Orriu”, waar we een geweldige witte wijn dronken van Clos Fornelli: La Robe d’Ange (later meer hierover, toen we het wijnhuis bezochten). Na de apéro schoven we op aanraden van de receptioniste in ons hotel aan tafel bij Restaurant Cornicello, een sfeervol Italiaans restaurant. Dat het een relatief nieuw restaurant was, was te merken aan de wat rommelige gang van zaken in het restaurant, maar het eten was goed en ook de wijn die we uitzochten mocht er zijn, de 2023 Tarra Di Sogni van Clos Canarelli.

Dit wijngoed ligt in Figari, de oudste wijnregio van Corsica met een uitdagend klimaat door de hoeveelheid wind, droogte en grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht, en met een bodem die zich kenmerkt door een mix van alluvium en graniet en meer klei en kalk richting Bonifacio. Ondanks deze uitdagingen werkt dit wijngoed volledig biodynamisch. De Tarra Di Sogni is een blend van 80% Vermentinu, 10% Rimenese, 5% Biancu Gentile, 4% Genovese, 1% Carcaghjolu Biancu, en rijpt na de vergisting nog 6 maanden op houten vaten. De wijn is vol en rijk, met aroma’s van witte bloemen, anijs en bergamot. De druiven die gebruikt worden voor deze wijn groeien op kalkrijke grond, wat de wijn mineraliteit geeft en zuiverheid.

De volgende ochtend was het weer tijd voor een hike en deze keer kozen we voor de wandeling naar Punto di a Vacca Morta vanuit Agnarone, een bergtop op 1270 meter hoogte. De wandeling was prachtig, maar we hadden de pech dat het bewolkt was en dat we dus op de top niet konden genieten van wat ongetwijfeld een waanzinnig uitzicht was geweest. Het was toch ook wel bijzonder om zo in de wolken te zijn, dus het mocht de pret niet drukken. Na de wandeling genoten we van een hapje en een drankje in het bergdorpje Zonza bij Auberge du Sanglier, terwijl langzaam het wolkendek openbrak en de zon ging schijnen. Daarop maakten we nog een ritje met de auto door het prachtige berglandschap, om nog een kiekje te maken van de adembenemende Aiguilles de Bavella.

Die avond aten we in het twee-sterren restaurant Casadelmar in Porto-Vecchio, om ook het gastronomische karakter van Corsicaanse wijn te kunnen ervaren. En wat voor ervaring! We kozen het 6-gangen Passion & Creation menu met Corsicaanse wine-pairing. Het eten was heerlijk en prachtig opgediend, bijna kunst, maar de wijnen voerden zonder twijfel de boventoon die avond; wat een pareltjes hebben we daar mogen drinken!

1. De “Roca Gianca Blanc” van Buzzo Bunifazziu, AOC Bonifacio
2. De “Cuvée Clémence” van Comte Peraldi, AOC Ajaccio
3. De “Kalliste” van Domaine U Stiliccionu, AOC Ajaccio
4. De “Chiose Genovese” van Clos Fornelli, AOC Corse
5. De “Memoria” van Antoine-Marie Arena, AOC Patrimonio
6. De “No. 655” van Domaine Marengo, AOC Cap Corse

De Chiosu Genovese van Clos Fornelli was de absolute winnaar van het sterrendiner de vorige avond, en eerder genoten we al van de La Robe d’Ange van Clos Fornelli in een wijnbar in het centrum van Porto-Vecchio, en aangezien dit wijnhuis toch op de route lag terug naar Bastia, reden we de volgende ochtend gelijk naar dit domein voor een proeverij.

Clos Fornelli, gelegen aan de oostkant van Corsica, leverde van oorsprong zijn druiven aan een coöperatie, maar sinds 2005 zijn ze zelf wijn gaan produceren, en hoe! De wijngaard ligt in het binnenland, op alluviale en leistenen bodems, met hoge mineraliteit. De druivenstokken worden bewust niet geïrrigeerd om ervoor te zorgen dat de wortels diep rijken en al die mineraliteit opnemen. Dit betekent wel dat ze goed voor de bodem moeten zorgen en dus geen bestrijdingsmiddelen gebruiken. Het domein gebruikt ook weinig sulfiet en vergisting vindt plaats met inheemse gisten.

Een ander belangrijk onderdeel van de filosofie van dit wijngoed is dat ze niet van gebaande paden houden en veel experimenteren  – met “vergeten druiven” maar bijvoorbeeld ook met rijping op kastanjehouten vaten, een type hout dat kenmerkend is voor Corsica  – en dat ze wijnen produceren voor prijzen die de armere bevolking van Corsica ook kan betalen. De proefkamer van het domein had dan ook totaal geen commerciële “opsmuk” en toen één van de wijnen die we wilden proeven niet op fles beschikbaar was, kregen we een proefglas ingeschonken direct uit het houten vat van 2024. Love it!

De Chiosu lijn van dit wijngoed omvat wijn van zeldzame inheemse druivensoorten, waaronder de Genovese druif, waarvan maar enkele tientallen hectare op Corsica te vinden is. Er worden dan ook slechts 2400 flessen van deze wijn gemaakt per jaar, wat het op zichzelf al een bijzondere wijn maakt. De wijn rijpt in eikenhouten vaten, sur lie met regelmatige bâtonnage, en er vindt malolactische omzetting plaats. Het resultaat is een krachtige, volle, rijke en expressieve wijn met weelderige tonen van bloemen en wit fruit.

La Robe d’Ange van Clos Fornelli is een witte wijn van 100% Vermentinu waar maar 6000 flessen per jaar van worden gemaakt. De wijn wordt in verschillende tanks en vaten gevinifieerd, waaronder RVS, beton, hout en klei. Daar wordt vervolgens de ideale blend van gemaakt die in meer of mindere mate malolactische omzetting en lierijping heeft gehad. De beoogde stijl van de wijn is vol en zacht, met bloemige en fruitige aroma’s en frisse zuren.

Na deze proeverij reden we door naar Bastia, waar we onze reis waren begonnen. Omdat we de stad nog niet hadden gezien op dag 1, gebruikten we de middag om een rondje door het centrum te lopen. We genoten van een apéro bij Mare E Monti aan de haven, waar we een Corsicaanse kaas en charcuterieplank nuttigden en een eenvoudige maar lekkere Prestige Blanc van 100% Vermentinu van Domaine Petra Bianca uit Figari dronken, met aroma’s van bloemen, appel en amandel. Aansluitend aten we die avond bij Chez Vincent met uitzicht over de haven. Daar dronken we wederom een Clos Canarelli, deze keer de 100% Vermentinu, met een licht bloemige neus en een heuse smaakexplosie in de mond, met een rijpe citrus ondertoon en een vleugje honing. Een mooie combinatie met de rode tonijn tataki, yum!

De volgende ochtend was alweer de laatste dag van onze rondreis Corsica en we besloten die te gebruiken om een rondje Cap Corse te doen, aangezien we toch pas ’s avonds zouden vliegen en we Bastia al wel gezien hadden. Achteraf gezien zijn we blij dat we dit schiereiland nog meegepakt hebben, want het heeft weer een heel ander karakter met schattige dorpjes aan de oostkust en grote bergketens en in zee stortende kliffen aan de westkust. Met enkele korte stops voor een foto, snack of een lunch kun je Cap Corse prima in één dag doen.

Wij deden dat in San-Martino-di-Lota voor een ontbijtje voor onderweg bij Boulangerie U Panu Biancu, in het idyllische dorpje Erbalunga en bij Moulin Mattei op het noordelijkste punt van Corsica voor wat mooie foto’s, en in Port de Centuri voor een lekkere lunch bij La Bella Vista, waar we heerlijke visgerechten aten en op de valreep nog een fijne witte wijn van Domaine Saparale uit de Sartène regio dronken, een frisse 100% Vermentinu met rijp steen- en tropisch fruit en witte bloemen. Voor de laatste apéro voordat we naar het vliegveld gingen streken we neer bij Café de la Tour in Nonza, waar we genoten van een Corsicaans kaasplankje en een Capo’Spritz. De perfecte afsluiter van een perfecte rondreis!